نگاهم به چهارخانه هاي ساختمان رو به روست
آنجا كه دخترك گيس بريده همسايه
پاهايش را از پنجره اويزان ميكند
آنها را تكان ميدهد
و با هر تكان خاطره مرگي در ذهن عابران پايين رقم ميخورد!
كاش پاهايش را جمع ميكرد
از اين ارتفاع چندش آور دور ميشد
تا من تمام حواسم را به " سقوط آلبر كامو" جمع كنم
براي my little dad و تمام نگاه هاي ناتمامش:
صبح شنبه
عاشق دختر همسايه ميشوم
روبان قرمزش رو هميشه كج ميبندد
موهايش اريب روي هلالي گردنش مي افتد
كيف به دست منتظر ساعتهايي ست
كه شعرهاي كودكي مرا
هجي كند
با همسالانش!
صبح يكشنبه
روزهاي تن طلايي است!
عاشق خودم ميشوم!
دنبال توجيه منطقي نباشيد
خودشيفتگي چرا نميخواهد!
صبح دوشنبه
عاشق كامنتر آخرين پست ام ميشوم
"آيلار"
تك مضرابهاي نگاهش
مرا مصولب ميسازد
صبح سه شنبه
عاشق گلفروش سر چهار راه ميشوم
نرگس هايش را
هم ريتم با نگاهش
به من ميفرشد
در ازاي لبخندي سرد!
صبح چهارشنبه
عاشق يك غريبه ميشوم!
اولين غريبه اي كه نگاهم به نگاهش گره بخورد
غريبه ها بهترين معشوقه هاي من اند!
پاي دلم را لگد نميكنند!
صبح پنج شنبه
عاشق رفتگر محله ميشوم!
عشقي عميق و نوستالوژيك!
عشقي از سر اجبار!
وقتي صداي خش خش جارويش
تمام خواب صبح ات را خراب كند
بهترين راه عاشق شدن است:
وقتي عاشق باشي
صداي خش خش
جايش را به ريتمي دلپذير ميدهد!
جمعه ها از شب آغاز ميشود!
واپسين ثانيه هاي جمعه
عاشق تو ميشوم
وقتي انگشتانمان كنار هم
روي كليدهاي سياه و سفيد پيانو ميرقصند
كليدهاي سياه من
كليدهاي سفيد تو
دونوازي هايمان همان عاشقي است!
ميبيني!
ساز از كوك در رفته ام!
هر روزم را نتي غير از تو
جلا ميدهد!
لائيك بودنم را دوست دارم
وقتي دستانت را به سمت بالا نشانه ميروي
ميفهمم تمام اين بازي ها
آن بالا توي آسمان
به گونه اي وهم انگيزتر در جريان است
خداي شما از سر تقصيرات من نميگذرد
دعاهايتان را نثار دوشيزه باكره اي كنيد
كه آن طرف لب پنجره
شما را به هم آغوشي هاي مقدس فراميخواند!
عاشقي!
صداي حسين پناهي ميپيچه توي اتاق. اتاق يخ كرده!من هم!من و اتاق همزيستي عجيبي با هم پيدا كرديم. هر دو همزمان تب ميكنيم از نداشته هامون و هر دو همزمان از تجاوز دستان ديگران بر پيكرهاي تراشيده شده مان به نفس تنگي مي افتيم!
عقرب عاشق!
اين شين رو دوست دارم. وقتي ميپيچه لاي موهام و موهام ميريزن روي گردنم و من آروم سرم رو كج ميكنم و چشمام ميره اون ته ته ها ميچسبه كف كاسه سرم!
" به من بگوئيد فرزانگان رنگ و بوم و قلم
چگونه خورشيدي را تصوير ميكنيد
كه ترسيمش
سراسر خاك را خاكستر نميكند؟ "
پ.ن: چقدر خسته ام!
شهامتش را داري؟
يك دل سير غرق شدن
درست توي دستهايي كه همراهي كردنت رو فراموش كردن!
من شهامتش رو دارم
جرات بند از بند باز كردن تمام اين انگشتها رو
شجاعت نطفه بستن توي اين همه كابوس رو
جرات يه هم آغوشي توي پيچ و تاب اين رگها رو!
بيا جلو!
نترس!
دستات رو بده به من
من سر اين پيچ! وسط اين برهوت هزارساله
عمريه منتظرم!
به اين نتيجه رسيدم كه زندگي من اتوبان دو طرفه هست با يك line
اين طرف من
آن طرف هم خالي ميماند براي برگشتن هاي نابهنگام ام!
تو ريتم بازي را بر هم زدي
گوشه هاي لب پريده من براي قماربازي چون تو
برگ برنده نيست!
فنجان لب پريده ام
حواست جمع نيست، بي گدار مينوشي !
كوچه ورق ميزند
تمام پاكي هاي جا مانده را
در نبضهاي بي امان شب!
كوچه ميبلعد
در دل خود!
فاحشه اي كه دستانش را در جيبش فرو برده
و به dunhill اش پك هاي آبي ميزند!
صبح ساعت 5 قبل از خواب شبانه
خدا را پشت پنجره غافلگير ميكنم
دنبال چيز عجيبي نيستم
يك كچل با شكم قلمبه آن بالا نشسته است!
با كاسه پر از فرني!
فقط دسته playstation اش به من ميفهماند
كه بازيچه اي بيش نيستم!
من را صرف ميكني!
حال ساده!
تو را كه صرف ميكنم
ماضي بعيد هم كم مي آورد!
گير كرده ام
در گلويت!
بغض كه ميكني
از هم ميپاشم
چشمهايت را ميبندي
من اين جا پشت اين پلك ها
محكوم به باورهاي هميشگي ام!
تو پاي ميز قضاوتت من را به صد بار مرگ محكوم ميكني
و من اينجا
درست زير پلك هاي تب دارت
هزاران بار در هر ثانيه
م ي م ي ر م!
اگر سلام را نميخواستيد ما مجبور به تكرار اين همه حقارت نميشديم!
سلام اي دل قاچ قاچ
اي چاقوي خود ساخته!
(براي كامنت گذاشتن روي سان جون اين پايين كليك كنيد)