از اين جا كه من نشسته ام و دارم انگشت هايم را يكي يكي ميشكنم تا صداي تق و توقش يه لذت خلسه واري رو ايجاد كنه تا اونجايي كه تو ايستادي و داري پاهات رو روي خاك اين ور و اون ور ميكشي اندازه يك كره زمين فاصله هاي دوار هست كه با هيچ چيز نميشه پرش كرد! نه با قاصدكهاي فوت شده نا با تخيل هاي قوي!
