وقتی ایستادم پشت نرده های چوبی و کوتاهی شون رو با نگاهم متر کردم و سرم رو چرخوندم طرف جنگل فکر میکردم که چقدر راحت میشه از این بالا همه دنیا رو بین دو تا دست جا داد و خم به ابرو نیاورد. وقتی این بالا ایستاده باشی و مست سبزی درختا باشی و همه دنیا خلاصه بشه توی چین چین های رنگی این لباس محلی ها و نفست حبس بشه توی این سکه های 5 ریالی دوخته شده به حاشیه لباس...
عکس : سراوان/ لباس قاسم آبادی
عکاس: خودم!
