فانوس رو آويزون كرد به اولين ميخي كه روي ستونهاي چوبي ايوون ديد. نور از توي فانوس به هزار زور و زخمت خودش رو از بين لكه هاي سياه و چرب شيشه داشت بيرون ميكشيد. آروم فيتليه رو پايين كشيد. نور توي چربي ها و لكه ها گم شد. دستش رو گذاشت موازي فانوس روي ستون چوبي. نگاهش توي تاريكي مطلق رو به رو گم ميشد. سرش رو پايين انداخت و نشست روي كاناپه چوبي زير پنجره. قژقژ چوب با صداي جيرجيرك ها قاطي شد.
سرش رو تكيه داد لبه پنجره. صداي نفسهاش قطع شد. قژقژ مدام چوب هم. فقط صداي جيرجيركها موند توي تاريكي مطلق رو به رو.
پ.ن: كافه كاناپه
