پرده را کنار که میزنی دیگر خبری از قوطی کبریتهای به هم چسبیده شهر نیست. خبری از خیابانهای شلوغ و پر سر و صدا نیست. خبری از چراغهای همیشه روشن هم نیست! فقط یک ساختمان بلند میبینی که رو به رویت قد علم کرده است و به تمام خیال بافی هایت پوزخند میزند. ساختمانی بلند که حتی یک پنجره هم ندارد تا شاید یکی دیگر مثل تو، درست آن رو به رو نشسته باشد و برای تمام ساختمانهای بلند دنیا غصه بخورد!
